"Intelixencia militar son termos contraditorios"
Groucho Marx
Futuríbel nota de suicidio
Non hai ren que facer.
Por qué teño ganas de chorar?
Por qué sinto como se non poidera confiar en ninguén?
Por qué sinto este baleiro no meu interior?
Por qué todo sáeme mal?
Por qué nada é o que parece?
Por qué sinto como se ninguén confiara en mi?
Por qué non atopo nada que sexa capaz de ilusionarme?
Por qué me sinto agobiado por todo o que me rodea?
Por qué non atopo consuelo en nada nin en ninguén?
Por qué non encaixo neste mundo?
Non hai ren que facer.
Partido Galeguista
Curiosa actitude a do Partido Galeguista (sic) n'A Coruña. Web en galego, defensa do galego, blablabla, porén aínda non vin un cartaz deles en galego, cartaces nos que destaca o seu lema "Nos gusta La Coruña". Protestan pola mudanza do nome da cidade ó galego, e dinse galeguistas.
Carlos Marcos, meu fillo, ou peixe ou paxaro, pero ás dúas ó mesmo tempo non pode ser.
PD: De onde sacan os cartos para a campaña que están a facer?
Carlos Marcos, meu fillo, ou peixe ou paxaro, pero ás dúas ó mesmo tempo non pode ser.
PD: De onde sacan os cartos para a campaña que están a facer?
Capítulo 1
Chovía.
O autobús estaba a achegarse á cidade pola estrada que viña de Arteixo. Era un autobús vello, de cor azul escuro, relativamente cheo de xente. Unha muller miraba pola fiestra, cavilante, con cara de preocupación e coa lúa reflectíndose nos seus ollos verdes. Un leve zumbido distraeulle dos seus pensamentos.
-Xa estou chegando. Vémonos na estación, vale?
Após uns intres, o bus aparcaba no andén 6. Del baixou a nosa muller, que roldaba os corenta, pero aínda atraía as olladas dos homes. Ela non o entendía, pois nin tiña un culo firme nin uns peitos turxentes, pero a súa cariña de anxo dáballe un morbo que non sabía que tiña. Os seus ollos recorrían a dársena de chegadas, tentando procurar un rostro familiar, que non conseguía atopar. Comezou a andar, impaciente, pero non estaba alí. Outro zumbido, esta vez unha mensaxe: "Stou na porta do Krte Inglés. Ven aki, sperot. 1bso".
Dirixiuse cara alí, pero non atopou un paso de peóns. Comezou a cruzar polo medio da rúa, aproveitando que o semáforo dos coches estaba en vermello. Pero cando mirou á esquerda, unha moto a grande velocidade ía cara ela, sen tempo para reaccionar.
O autobús estaba a achegarse á cidade pola estrada que viña de Arteixo. Era un autobús vello, de cor azul escuro, relativamente cheo de xente. Unha muller miraba pola fiestra, cavilante, con cara de preocupación e coa lúa reflectíndose nos seus ollos verdes. Un leve zumbido distraeulle dos seus pensamentos.
-Xa estou chegando. Vémonos na estación, vale?
Após uns intres, o bus aparcaba no andén 6. Del baixou a nosa muller, que roldaba os corenta, pero aínda atraía as olladas dos homes. Ela non o entendía, pois nin tiña un culo firme nin uns peitos turxentes, pero a súa cariña de anxo dáballe un morbo que non sabía que tiña. Os seus ollos recorrían a dársena de chegadas, tentando procurar un rostro familiar, que non conseguía atopar. Comezou a andar, impaciente, pero non estaba alí. Outro zumbido, esta vez unha mensaxe: "Stou na porta do Krte Inglés. Ven aki, sperot. 1bso".
Dirixiuse cara alí, pero non atopou un paso de peóns. Comezou a cruzar polo medio da rúa, aproveitando que o semáforo dos coches estaba en vermello. Pero cando mirou á esquerda, unha moto a grande velocidade ía cara ela, sen tempo para reaccionar.
Subscrever:
Mensagens (Atom)
