Stop motion

Navegando por Youtube, atopei por casualidade dúas xoias do Stop motion, técnica que consiste nunha colección de fotografías pasadas a tan alta velocidade que semella unha película.

A primeira é Vicious Cycles, de 1967. Da produtora Pyramid Films, responsábel, entre outras cousas, dunha das pariodias máis hilarantes de Star Wars, Hardware Wars, dispoñíbel aquí e aquí.

E a outra é Stop, Look and Listen, tamén de 1967, unha película feita como denuncia da condución agresiva. Saen os mesmos actores, e estivo nominada a un Oscar no ano 1968. Como curiosidade, ollo ó principio, cando saen unha retahila de asociacións e dí: "sen cuxa colaboración foi posíbel facer esta película".

300

Hostias, hostias e máis hostias.

Iso é 300, o filme baseado na banda deseñada de Frank Miller que se estreou fai unha semana.

Visual e fotograficamente espectacular, ven sendo o mesmo de sempre nestas cintas que Hollywood trae agora: sangue, suor e lágrimas no senso máis estricto das palabras.

Porén, a historia non é mala do todo, a mágoa é que se centre na batalla en sí máis que nas relacións personais das personexes, que non quedan ben definidas.

Recomendo como moito que a vexades na casa, porque eu creo que non paga a pena pagar por ela. Iso sí, se gostades duns bos efectos visuais, ide a vela.

Nostalxia

"Cantas veces faime sufrir a nostalxia do que nunca vín..."

Kirk Douglas en Ulises (1955)

Incultura americana

Unha vez máis, os americanos demostrando a súa incultura. Esta vez, son os pobres vascos os que sufren a súa ignorancia.

Nun capítulo de McGyver:



E na película Thunder in the Sun, de 1959, traducida ó castelán como El desfiladero de la muerte:

O lapis do carpinteiro

Onte, ante a imposibilidade de durmir, tocou sesión de cinema nocturno. Dous foron as películas que vín: Ulises, aquela versión clásica protagonizada por Kirk Douglas en 1954, e O lapis do carpinteiro, dirixida por Antón Reixa no 2002 e baseada na novela homónima de Manuel Rivas.

Da primeira, non moito que dicir salvo reseña-la face de parvo que se lle queda a Kirk cando lle botan as maldicións no templo de Troya.

Pero a segunda, encantoume. Unha boa historia ben levada á pantalla grande, os actores ben, cun Luís Tosar na súa liña. E logo, está o punto extra das localizacións, xa que é a única película, que eu saiba, na que sae a zona da miña casa, e iso sempre fai ilusión. Ademáis, tiven a oportunidade de vela en galego, outra cousa bastante rara. En definitiva, recoméndolla a todo o mundo.

Liberdade (2)

"Únicamente cando se perde todo somos libres para actuar"

Fight Club

Leonardo Sbaraglia (Salvador e Concursante)

Por casualidades da vida, en dous días vin dous filmes no que sae o mesmo actor, o arxentino Leonardo Sbaraglia. Nunca antes vira unha actuación súa, pero só cun par delas xa me demostrou que é un actorazo.

A primeira delas foi Salvador (Puig Antich). Encantoume, a mágoa é que a vin sen subtítulos nas partes faladas en catalán e deume a impresión de que perdinme informacións importantes, a pesar dos meus intentos de poñe-la orella e a pesar dos meus lixeirísimos coñecementos do idioma de Catalunya. A cinta, dirixida por Manuel Huerga, é dura, moi dura. O seu argumento xa se sabe con ve-lo nome, pero céntrase máis na parte humana que na parte histórica da historia (valga a redundancia). Mención aparte merece a banda sonora, con cancións como In-A-Gadda-Da-Vida, de Iron Butterfly ou Knockin' On Heaven's Door, de Bob Dylan, mais a maioría da BSO está feita por Lluís Llach.

A segunda cinta foi Concursante, primeira película do ourensán Rodrigo Cortés, e no que Sbaraglia fai un papelón que me confirma definitivamente o inmensamente bó que é no seu traballo. Peliculón. Orixinal, cun guión xenial no que o humor (absurdo pero sen caer na gilipollez) sae por tódolos lados mentres fai unha crítica bestial ó sistema financieiro e ós bancos. Unha fotografía preciosista, e aínda por enriba rodada en parte en Galiza e en Coruña (sae o Monte de San Pedro). Non é a típica película española dunha historia que perfectamente podería ser real e que non introduce elementos sorprendentes, como pode ser o xogo co tempo no que transcurre a película ou a conxugación dos pensamentos do protagonista coa realidade ó mesmo tempo en pantalla. En definitiva, recoméndoa encarecidamente, é unha das mellores cintas que vin no último ano tranquilamente.

Días de fútbol

Comezando co meu propio ciclo de cine español, vin hoxe Días de Fútbol, dirixida polo director David Serrano no ano 2003.

Na miña opinión, é unha película rara. Non sei se considerala un filme coral, pois aínda que conta as historias de diferentes personaxes tal e como o fan este tipo de cintas, sí que teñen un nexo común entre eles: a amizade cristalizada nun equipo de fútbol.

O filme en sí ten momentos entretidos, malia que vai perdendo intensidade pouco a pouco até chegar ó tramo final, na que a recupera aínda que sin acadar a do comezo da cinta. No que ós actores respecta, fan un papel correcto, sen grandes florituras, estando á altura do que é a película en sí.

En definitiva, un filme pasábel que para un momento de aborrecemento serve.

Filme sobor Azaña

Lin o outro día en El País que están rodando un filme sobor Manuel Azaña, Presidente da República no 1936, cuxo título é Azaña, moi ocorrente, sen dúbida. Dirixida por Santiago San Miguel, será un relato autobiógráfico do controvertido direxente do Estado nunha etapa moi convulsa da Historia de España.

Predigo que será un filme moi polémico, dará moito que falar, e moitas veces, a xente falará palla. Nada máis que por ser quen é, verán a cinta cun prexuízo partidista que alterará a súa opinión sobre a calidade cinematográfica. Tampoco eu quero dicir que o filme vai ser bó antes de ollalo, pero só con ve-la imaxe deste post, unha foto real da rodaxe, xa sei que alomenos a ambientación vai ser excelente.

Veremos que tal, eu seguro que irei ó cinema.

Babel

Onte, despois de moito tempo, volvín ó cinema. E fun para ver un filme do que me falaran moi ben, Babel. E a verdade é que non me decepcionou.

Ía con moito escepticismo, porque xa se sabe que cando te poñen polas nubes algo, ó final remata por ser menos do que te din, pero atopeime cunha cinta moi ben desenvolvida, cunha trama moi enrevesada á que hai que prestarlle moita atención para segui-lo tempo da acción, que vai cara diante e cara atrás sen sequera decatarte ó non ser que te fixes nos pequenos detalliños que se remarcan nalgunhas escenas.

Por outra parte, as catro historias entreligadas, que no seu fondo tratan sobre catro problemas principais das sociedades actuais, teñen un final bastante diferente ó que eu, polo menos, esperaba. Algunha xente díxome que a trama da adolescente xaponesa estaba metida a presión. Eu persoalmente penso que por unha parte sí, pero vexo o seu comezo como unha maneira de quitarlle tensión ó asunto principal.

En resumo, un bo filme, denso, largo e moi compricado, ó que moita xente pode non gustarlle (de feito á que estaba ó meu carón, que non a coñecía, estivo durante máis da mitade do filme dicindo que a ver se remataba dunha vez, e vin a alguén marcharse da sala), pero que fai pensar, non aburre e non deixa indiferente.

A noite Sundance

Entérome neste fío de Mundoplus.tv que a partires da semana pasada Antena .neox, un dos canles de Televisión Dixital Terrestre de Antena 3, estaba a emitir un ciclo de cine independente, filmes que se convertiron en obxectos de culto grazas ó seu paso polo Festival de Sundance.

Este ciclo, nomeado como A noite Sundance, emítese nese canle tódolos domingos ás 22 horas, e non só se emiten eses filmes, senón que tamén se proxectarán cortos de directores noveis e hai unha tertulia posterior que repasa o emitido dando a visión propia dos tertulianos. Durará até o 15 de Abril, e os filmes serán en versión orixinal subtitulada ou en castelán, como prefira o espectador.

Este ciclo é importante por dúas cousas. A primeira, é que é un dos primeiros contidos exclusivos da TDT, e a segunda, que é a primeira vez que se fai un ciclo deste tipo con parte das innovacións que permite esta tecnoloxía.

Eiquí tedes os filmes que se emitirán:

21 de Xaneiro: Oldboy

28 de Xaneiro: Saalam Bombay

4 de Febreiro: You can count on me

11 de Febreiro: Primer

18 de Febreiro: Poison

25 de Febreiro: La vida y nada más

4 de Marzo: Heavy

11 de Marzo: Party Monster

18 de Marzo: Temporada de patos

25 de Marzo: Dossier 51

1 de Abril: Pusher

8 de Abril: Swoon

15 de Abril: Mala Sangre

Alomenos eu, penso ver todas as que poida.