Cago na puta. Cago en Deus. Cago en todo. Cago en mín. Cago en todo o mundo que me rodea. Cago no ben e no mal. Cago no correcto e no incorrecto. Cago no amor e no odio. Cago na amizade. Cago na merda e cago na redundancia. Cago no alcohol e no tabaco.
Cago en Ghost, cago en Harrison Ford, e cago en Aute.
Voltamos á escritura normal cun dous dos temas favoritos deste blogue: A Coruña e a política. Oxalá algún día puidera pillar a os que se presentaron nas anteriores eleccións á alcaldía todos xuntiños, nunha conferencia ou algo así. Íanse cagar.
Primeiro temos ao Alcalde, Javier Losada, do PSdeG-PSOE. Un tío ao que lle toman o pelo tanto desde Madrid como desde Santiago. Pide, non lle dan e cala a boca, en vez de loitar e protestar até que se a den. Aínda se fóra para infrastruturas intrascendentáis vale, mais é para cousas vitais, como a Terceira Rolda, a ampliación do noso Alvedriño ou a conexión do Porto Exterior.
Logo está o Teniente de Alcalde, Henrique Tello, do BNG. Sempre está a dicir que Alvedro vai ter boas novas, que Alvedro vai ben, que leches. E á hora da verdade, un voó a Zaragoza non compensa a perda dunha compañía enteira e o recorte de conexións con Barcelona e Madrid.
Do PP, temos a Carlos Negreira, a oposición. Polo menos en teoría, porque está totalmente desaparecido. Non traballa, non se opón, nada. Dese partido saiu tamén Fernando Corcoba, un tío cun ego tan grande que se funda un partido co seu nome; e como a cousa non vai ben, abandona e funda Unión Coruñesa con Carlos Marcos.
E para rematar, sí, ese Carlos Marcos. E que é para darlle de comer aparte, unha persoa que buscar chegar ao Concello como sexa. Puteou ao Partido Galeguista prostituíndo os ideais dos que disque son os herdeiros de Castelao -nin o galego empregou, maldita sexa- para logo pasar deles e crear a cousa esa.
Que fixo A Coruña para merecerse esta clase política?
Cada día sorpréndenme mais as novas que saen nos xornais. Por se non nos chegara co do secuestro d'El Jueves (os debuxantes da portada irán a xuízo e todo), do que xa está todo dito, atopo novas que non sei como se poden dar en pleno século XXI.
Por outro lado, resulta que en Ourense hai máis xefes que funcionarios e auxilares xuntos, e resulta que algúns cobran máis por complementos que por salario. Dame no nariz que é só un caso máis de malgasto dos cartos dos contribuíntes, tan típico por estes lares.
E xa, para rematar, resulta que fai 62 anos, un cura enterrou a un maquis na porta do cemiterio para que "todo o mundo puidera pisotea-la tumba do rojo". Suponse que a Igrexa non ten malicia, pero como todo o relacionado con ela, non é máis que unha tapadeira.
Así vai o país logo, se saen novas como estas, que chocan frontalmente contra o sentido común.
"Pues les pasa que sus almas están presas en una trampa y eso les duele, y nadie parece comprenderles. Que sus instintos gritan a una razón que ha sido estupidizada. Que están cabreados y no pueden articularlo porque ciertas palabras están prohibidas. A los jóvenes de hoy no les importa nada porque nadie les enseña nada que de verdad valga la pena. Los jóvenes de hoy no tienen metas porque ya no quedan metas. Viven en una triste farsa y no tienen sueños a los que aferrarse. A los jóvenes de hoy se les vende esta mierda de realidad con tan bonitos eufemismos que no pueden entender por qué no son felices. Los jóvenes de hoy no se drogan, se automedican una depresión tan profunda que ni siquiera son conscientes de ella."
Descrición coincidente co que lles escribe. Fukowski, dando no cravo.
Hai certos momentos claves na vida en que unha persoa se decata de que a súa xeración xa medrou, e son un pouco máis maiores.
Lembro tres momentos deses na miña vida.
O primeiro foi cando cumprín os 10 anos. Pasei todo o día pensando en que a miña idade pasaba de ter unha a dúas cifras, en que tiña unha década de via nas miñas costas. Daquela aínda era mozo e inocente.
O segundo foi cando os meus amigos comezaron a te-lo carné de conducir e coche. Nese momento dinme conta de que xa éramos maiores de idade, que tiñamos responsabilidades reales, que xa non éramos aqueles mozos inocentes de 10 anos. Podiamos matar a alguén, ou a nós mesmos, co noso coche.
E o terceiro foi hoxe. Fai uns días, dixeronme que dúas amigas miñas casaban cos seus respectivos noivos. Pero até o momento xusto de comezar este post, non me decatara das implicacións desta nova. Unha voda significa comezar unha familia nova, entrar por fin de cheo no mundo dos teus pais e deixar o dos nenos.
Ollei para atrás, e vin o pouco que fixen na miña vida. Por suposto, depriminme.
Ía escribir un pequeno artigo de autobombo para celebra-la entrada número 100 do blog, pero onte mirei unha foto túa, e dinme conta de que alén dos Diarios do Capitán Pescanova, hai unha cativiña que merece hoxe aínda máis unha entrada.
Ás veces, cando falo con xente que non te coñece, pregúntanme o teu nome. Eu nunca contesto o mesmo, e non porque non me lembre del, senón que me deixo levar polos meus pensamentos e sentimentos, e contesto o primeiro que vén á miña mente. Poucas veces podo evitalo, qué lle imos facer. De feito, canto máis o penso, menos quero evitalo, xa que iso non é máis que un reflexo do moito que inflúes na miña vida cotiá.
Para mín chámaste República, se falamos de política. Chámaste Bondade, Soliedariedade, Igualdade ou Liberdade se falamos de como eres. O teu nome é Amor, Dozura, Cariño, Paixón, Bico ou Mimo se falamos de nós.
Aínda que tamén Esperanza, Vida, Estabilidade ou Futuro se falamos do que me aportas.
E por suposto, Anxiño, Cativiña ou Ruliña, se falamos entre nós.
Porén, hoxe e só hoxe, chámaste 1 e pico. E sempre que penso en ti neste día, quixera que te chamaras 24, quixera que estiveras na miña vida dende que naciches.
Velaquí o meu regalo:
Cuatro años de felicidad intercalada Cuatro años de desconfiadas miradas Y una historia de amor interrumpida Maldita sea, maldita sea mi vida.
Y una rosa nació entre mis manos Y sus púas mi sangre han derramado Sangre que brota del fondo del corazón Maldita sea, que paso con mi razón.
Tranquila mi vida He roto con el pasado Mil caricias pa decirte Que siete vidas tiene un gato Seis vidas ya he quemado Y esta ultima la quiero vivir a tu lado, Oh, oh.
Y ahora me encuentro en medio de este lago Con los pelos de punta recuerdos del pasado Con la frente arrugada mirando la explanada Pensando en ella que me dio todo por nada No puedo olvidar tu cuerpo desnudo
Me revienta pensar quien puede estar Encima de ti Cuando pienso que alguien te puede probar Te lo juro, que el corazón se me hace un nudo.
Tranquila mi vida He roto con el pasado Mil caricias pa decirte Que siete vidas tiene un gato Seis vidas ya he quemado Y esta ultima la quiero vivir a tu lado. Oh, oh.
Y tu piel es blanca como esta mañana de enero demasiado hermosa como para ir a trabajar. Sin pestañear hablamos con el jefe un cuento chino y, como niños, nos volvemos a acostar. Se supone que debía ser fácil ¿Tienes frío? Pero a veces lo hago un poco difícil. Perdón. Suerte que tú ríes y no te enfadas porque eres más lista y menos egoísta que yo ¿Todavía tienes frío? Bueno, cierra los ojos un minuto que te llevo a un lugar.
Imagina una calita, yo te sirvo una clara. Es verano y luce el sol, es la costa catalana. Estamos tranquilos, como anestesiados. Después del gazpacho nos quedamos dormidos mirando el Tour de Francia en la típica etapa donde Lance gana imponiéndose al sprint con un segundo de ventaja en el último suspiro colgándose a sus hombros el maillot amarillo. De nuevo al chiringuito, un bañito, un helado de pistacho y un partido al futbolín. Lanzamos unos frisbis, jugamos a las cartas y acabamos cenando sardinas y ensalada. Bebemos, dorados. Hablamos, callados. La luna, la sal, tus labios mojados. Me entra la sed y pido una copa y España se queda en cuartos en la Eurocopa.
Pero nos da igual, hoy ganaremos el Mundial. Subimos a casa, hacemos el amor y sudamos tanto que nos deshidratamos. El tiempo se para, el aire no corre. Mosquitos volando y grillos cantando y tú a mi lado muriendo de sueño. Cansada, contenta, me pides un cuento y yo te lo cuento, más bien me lo invento. Te explico que un niño cruzó el universo montado en un burro con alas de plata buscando una estrella llamada Renata que bailaba salsa con un asteroide llamado Julián Rodríguez de Malta. Malvado, engreído, traidor y forajido. Conocido bandido en la vía láctea por vender estrellas independientes a multinacionales semiespaciales. Y te duermes�
Vivan las noches. El sol, la sal en tus labios. Vivan las noches. El sol, la sal en tus labios. Vivan las noches. El sol, la sal en tus labios. Vivan las noches. El sol, la sal en tus labios. Vivan las noches. El sol, la sal en tus labios.
Al principio, como siempre, dormimos abrazados y cuando ya suspiras me retiro a mi espacio. Me gusta dormir solo a tu lado de la cama, de esta cama ahora repleta de mantas en esta mañana fría, fría, fría, congelada, congelada.
Hoxe fan 33 anos dende que o Exército portugués deu unha lección ó resto do mundo saíndo a defende-los dereitos dos cidadáns perante o Estado Novo dictatorial dirixido por Marcello Caetano.
Hoxe fai 33 anos dende que o pobo portugués botouse ás rúas a reclama-la liberdade e a non violencia poñendo caraveis nos cañóns dos fusís dos soldados agasallándonos ó resto do mundo cunhas imáxenes preciosas de pacifismo e vontade de cambio.
Ás veces, a xente bota de menos certas cousas, poden ser sinxelas, poden ser as cousas máis difíciles de acadar. Pequenos recordos de momentos que marcaron a túa vida, ou simples xestos que che fixeron máis feliz.
Que as cousas saian por iniciativa propia.
Un pai sobrio. Unha tapa nun bar con xente que de verdade te aprecia e conta contigo. Un nestea e unhas galletas nun parque. Un aplauso. Unha canción. Unha discoteca. Unha cidade. Un tesouro. Un segredo.
Que alguén che demostre que lle importas.
Unha caricia. Un mimo. Un bico. Un "quérote". O empalago do inicio dunha relación. Unha sorpresa de verdade. Que ó teu carón estea unha persona deste mundo, ou do outro.
Por qué teño ganas de chorar? Por qué sinto como se non poidera confiar en ninguén? Por qué sinto este baleiro no meu interior? Por qué todo sáeme mal? Por qué nada é o que parece?
Por qué sinto como se ninguén confiara en mi? Por qué non atopo nada que sexa capaz de ilusionarme? Por qué me sinto agobiado por todo o que me rodea? Por qué non atopo consuelo en nada nin en ninguén?
"Marcos es gay en San Francisco, negro en Sudáfrica, asiático en Europa, chicano en San Isidro, anarquista en España, palestino en Israel, indígena en las calles de San Cristóbal, chavo banda en Neza, rockero en CU, judío en Alemanianazi,ombudsmanen la Sedena, feminista en los partidos políticos, comunista en la posguerra fría, preso en Cintalapa, pacifista en Bosnia, mapuche en los Andes, maestro de la CNTE, artista sin galería ni portafolios, ama de casa un sábado por la noche en cualquier colonia de cualquier ciudad de cualquier México, guerrillero en el México de fin del siglo XX, huelguista en la bolsa de New York, reportero de nota de relleno en interiores, machista en el movimiento feminista, mujer sola en el metro a las 10 p.m., jubilado en plantón en el Zócalo, campesino sin tierra, editor marginal, obrero desempleado, médico sin plaza, estudiante inconforme, disidente en el neoliberalismo, escritor sin libros ni lectores, y, es seguro, zapatista en el Sureste mexicano. En fin, Marcos es un ser humano cualquiera en este mundo. Marcos es todas las minorías intoleradas, oprimidas, resistiendo, explotando, diciendo "¡ya basta!" Todas las minorías a la hora de hablar y mayorías a la hora de callar y aguantar. Todos los intolerados buscando una palabra, su palabra, lo que devuelva la mayoría a los eternos fragmentados, nosotros. Todo lo que incomoda al poder y a las buenas conciencias, eso es Marcos."
Con este sinxelo poema, a autora quiso describir que detrás das aparienzas e do que se pode ver por fóra, hai unha persoa totalmente distinta a que todo o mundo cre. Non sei cal é a imaxe que proxecto cara o exterior, pero embaixo de mín tamén hai unha persoa totalmente diferente que necesita cousas diferentes ás que precisan as persoas que están ó meu redor.
Nunca me animara antes a intentalo seriamente, pero teño gañas de escribir, como xa dixen nun dos posts anteriores. Sen embargo, o meu pai leva un mes ou así tentando que comece unha novela. El cre que Filoloxía serve para ser escritor e pouco máis, e se engadimos a ensinanza, non lle falta razón.
Así que quizáis sexa hora de cumprir ese desexo do meu pai e de facer honra á miña carreira, e, alomenos, facer unha especie de guión en canto teña un pouco de tempo. A ver que sae de todo isto.
Rematarei o libro? Chegarei a remata-lo guión, quizáis? Quen sabe. Pero posíbelmente tente.
Comezo a miña primeira entrada xa "oficial" celebrando o meu cumpreanos.
Sempre vexo a todo o mundo celebrando o seu dunha maneira ou doutra, aledándose moito por cumpriren un ano ou deprimirse aínda máis porque lles queda un ano menos para morrer.
Sen embargo, para min só significa que a Terra xira unha vez máis ó redor do Sol, unha vez máis dende o día en que nacín. Sei que para tódalas festas importantes digo o mesmo, pero e que tal e como está o mundo, con toda a miseria, as mortes, as guerras, as infraccións ós Dereitos Humáns....non estou para celebracións, sinxelamente. Páreceme frívolo.
