Estupidez Humana

"Hai dúas cousas que son infinitas: o Universo e a estupidez humana. E do Universo non estou tan seguro."

Albert Einstein

Lluís Llach

Hoxe é o día. Hoxe vaise un grande da música de cantautor do Estado. Retírase Lluís Llach.

Se teño que ser sincero, aínda vai moi pouco tempo dende que decidín coñecer a este tipo máis a fondo, escoitar máis canción ademáis da súa clásica L'Estaca.

Agora mesmo, ás 22:49, está dando un concerto de despedida no seu pobo, Verguès, que se pode ver en directo pola TV3, na súa páxina web. E segue tan combativo, e coherente coas súas ideas como sempre, dando unha lección de perseverencia na consecución dos seus obxectivos. E por riba, está a ser un bo concerto.

Deixovos embaixo a canción del que máis me gusta, Que tinguem sort. Que tí tamén a teñas, Lluís.

Idaho y Utah

Hoxe fun ver ó Forum Metropolitano unha obra de teatro. Facía preto de 15 anos que non ía a ver unha, dende que nos levaran na miña época de colexial a ve-las obras infantís que se facían daquela.

Na miña volta ás escenas, elexin unha obra que vin anunciada nos autobuses e que me chamou a atención: Idaho y Utah (nanas para nenes malitos), da compañía catalana Teatre Alternatiu Tantarantana, e dirixida por Albert Espinosa, que tamén actúa.

A peza transcurre nun futuro non moi lonxano, tendo como eixo principal unha medicina que elimina a necesidade de durmir para sempre, e a forma de celebralo de Idaho, o protagonista, cunha festa. Nesa festa, organizada polo seu amigo Utah, van aparecendo as personaxes que foron parte dos soños de Idaho. Isa só é a escusa para tratar, nunha hora e media escasa, temas tan profundos como a igualdade, as discapacidades, o amor ou a amizade.

Un guión moi tenro que estivo a punto de facerme derramar algunha bágoa e todo, e os actores, exceptuando ós dou protagonistas, que o fixeron moi ben, estiveron correctos no papel. En definitiva, se podedes olla-la aínda, ide.

Mensaxe Subliminal

Curioso o que tararea Bender neste corte de Futurama:




Alguén sabe que tararea na versión orixinal?

Leonardo Sbaraglia (Salvador e Concursante)

Por casualidades da vida, en dous días vin dous filmes no que sae o mesmo actor, o arxentino Leonardo Sbaraglia. Nunca antes vira unha actuación súa, pero só cun par delas xa me demostrou que é un actorazo.

A primeira delas foi Salvador (Puig Antich). Encantoume, a mágoa é que a vin sen subtítulos nas partes faladas en catalán e deume a impresión de que perdinme informacións importantes, a pesar dos meus intentos de poñe-la orella e a pesar dos meus lixeirísimos coñecementos do idioma de Catalunya. A cinta, dirixida por Manuel Huerga, é dura, moi dura. O seu argumento xa se sabe con ve-lo nome, pero céntrase máis na parte humana que na parte histórica da historia (valga a redundancia). Mención aparte merece a banda sonora, con cancións como In-A-Gadda-Da-Vida, de Iron Butterfly ou Knockin' On Heaven's Door, de Bob Dylan, mais a maioría da BSO está feita por Lluís Llach.

A segunda cinta foi Concursante, primeira película do ourensán Rodrigo Cortés, e no que Sbaraglia fai un papelón que me confirma definitivamente o inmensamente bó que é no seu traballo. Peliculón. Orixinal, cun guión xenial no que o humor (absurdo pero sen caer na gilipollez) sae por tódolos lados mentres fai unha crítica bestial ó sistema financieiro e ós bancos. Unha fotografía preciosista, e aínda por enriba rodada en parte en Galiza e en Coruña (sae o Monte de San Pedro). Non é a típica película española dunha historia que perfectamente podería ser real e que non introduce elementos sorprendentes, como pode ser o xogo co tempo no que transcurre a película ou a conxugación dos pensamentos do protagonista coa realidade ó mesmo tempo en pantalla. En definitiva, recoméndoa encarecidamente, é unha das mellores cintas que vin no último ano tranquilamente.